"Bula!" vanuit Fiji

Na vier mooie weken in Nieuw-Zeeland zit ik nu toch echt in het eilandenparadijsje Fiji.

In Auckland hebben we onze trouwe Ford Freda (met deuk en zonder tankdop) zonder problemen ingeleverd. Zaterdag de 7e maart vertrok mijn vliegtuig richting Nadi, Fiji. Vanaf het vliegveld werd ik opgepikt door de eigenaar van m'n hostel(lees: luxe hotel). Zo kon ik de belabberde kwaliteit van de lokale wegen al even ondervinden. Ze slalommen overal om de grote kuilen heen. Eenmaal in m'n hostel aangekomen werden m'n tassen zelfs naar m'n kamer gesjouwd door een bediende. Een luxe die ik als backpacker absoluut niet gewend ben.

Na twee dagen hangen rond het zwembad en het strand was het tijd om de echte kleine eilandjes te bezoeken. De 'Bounty-eilandjes' zeg maar. Vanuit een dure villawijk, die schril afsteekt tegen de normale bebouwing op Fiji, vertrok mijn boot.

Al snel kwamen eilandjes van nog geen 100m breed in zicht. Witte stranden en vele palmen. Zo uit de tekenfilms/folders/films. Mijn bestemming was zo'n eilandje: Beachcomber Island. Dit 'party island' ben ik in 5 min rondgelopen. Ik sliep hier in een dorm met ruim 100(!) mensen. Het snorkelen hier was al erg mooi. Het zeewater met een temperatuur van 30 graden wil daar ook wel bij helpen. Ik heb hier zelfs 2 haaien gezien tijdens het snorkelen. Ze waren iets langer dan een meter, dus ik had niet het idee dat ik daar in ging passen.

Na twee dagen vertrok ik naar een eiland in de Yasawa's, zo'n 2 uur verder met de boot, voor een verblijf in Mantaray Resort. Dichtbij Mantaray werden alle koffers en backpacks op 't dak van een klein vissersbootje geladen, wij onderin en gaan maar. Dit eiland was een flink stuk groter, maar behalve het niet al te grote resort was er helemaal geen bebouwing en bewoning. Geeft wel een beetje zo'n 'onbewoond eiland-gevoel'. Het snorkelen was ook hier weer fantastisch! Af en toe zwom ik gewoon door hele scholen vis. Volgens een Engelse duikinstructeur staken de duik- en snorkellokaties hier met kop en schouders boven Thailand en de Great Barrier Reef uit. Ik kan het niet bevestigen, maar geloof het graag.

's Middags was er vaak nog volleybal, waarbij ook veel personeel meedeed. Deze potjes konden erg lang doorgaan met een zeer incapabele puntenteller en vele 'last balls'. We stonden een keer in een stortbui te spelen toen er uiteindelijk twee riviertjes richting volleybalveld stroomden. Het werd een echt waterballet waarbij het water tot boven m'n enkels stond. De Fijianen konden hun lol niet op.

Een van de hoogtepunten voor mij was een bezoekje aan een dorpje twee eilanden verderop. Met 7 andere toeristen werden we hier rondgeleid. Op het huis van de Chief en de pastoor en de kerk na zijn de meeste huizen hier van hout en golfplaten gemaakt. Deuren heb ik ook niet gezien. Je kon soms gewoon mensen op een matrasje op de vloer zien liggen. De mensen zijn hier dan ook niet echt rijk. In ieder geval niet op financieel gebied. De grootste bron van inkomsten voor dit ruim 300 inwoners tellend dorpje is het toerisme. En als je je dan bedenkt dat er dagelijks maximaal 8 toeristen naar het eiland komen, kun je de rest wel uitrekenen.

Onderdeel van de rondleiding vormde een bezoekje aan de basisschool van het dorp. Hiervoor kwamen we eerst al langs een rugbyveld tussen de palmbomen met een soort grote bamboestokken als doelpalen. In het schooltje werd er voor ons gezongen en geklapt. De kinderen wilden allemaal een hand geven en high-fives geven. Sommigen probeerden je naar hun klaslokaal te trekken omdat daar dan iets bijzonders zou zijn. Een meisje wilde met haar broertjes en zusjes op de foto. Ik eindigde met een foto met 6 kinderen uit dezelfde klas!

Op Mantaray heb ik trouwens nog een aankoop gedaan voor SC Heerenveen. De presentatie staat tussen de bijgevoegde foto's.

Zo maar weer even het zwembad in en dan zaterdag naar de States. LA here I come!