Walvissen, vulkanen en rotte eieren

Inmiddels zit mijn Nieuw-Zeeland rondreisje er alweer bijna op. Ik zit momenteel in een internetcafeetje in een regenachtig Auckland. Morgen nog wat rondkijken in de stad en dan zaterdag met het vliegtuig naar Fiji.

De laatste keer dat ik een berichtje plaatste, zaten we nog in Kaikoura. Hier hebben mijn twee reisgenoten een beetje relaxed, terwijl ik een 3 uur durende 'whale watch tour' ging doen. Toen ik bij de balie stond om te boeken zag ik nog dat er 'strong' en 'very strong' 'seasickness warnings' golden. Ik heb niet echt zeemansbenen, maar voor zover ik de zee kon beoordelen leek dit geen probleem op te leveren. Even later bleek echter dat we met een bus naar de andere kant van het schiereiland werden gebracht. Hier waren de golven aanmerkelijk hoger. De werking van de kotszakjes werd ook nog even extra goed uitgelegd en ter aanvulling werd nog vermeld dat er extra zakjes beschikbaar waren.

Even later gingen we de zee op. Ik heb altijd geleerd bij zeeziekte naar de horizon te blijven kijken, maar wat als de horizon iedere keer achter een golf verdwijnt?

We hebben uiteindelijk twee potvissen en nog wat zeehonden gespot. De eerste potvis was nog vrij ver weg, al was z'n staart bij het onderduiken mooi te zien. De tweede was erg dichtbij. Ik voelde mij toen gelukkig even wat beter en heb het 15m lange beest goed kunnen bekijken. Daarna gingen we echter weer op zoek naar meer walvissen. Een beroerd tochtje. Wat was ik blij dat ik later weer vaste grond onder m'n voeten had!

Met de veerboot (gelukkig was het een kalme zee) zijn we uiteindelijk naar het noordeiland gegaan, naar Wellington om precies te zijn.

Na een paar dagen kwamen we in Tongariro National Park aan. Hier hebben we een 'hike' gedaan waar 7-10 uur voor stond. Dit bleek uiteindelijk de mooiste wandeltocht die wij alledrie ooit hebben gelopen. Dat de bergen voor het eerst sinds ruim 20 dagen weer eens in het zonnetje te bewonderen waren, speelde hier natuurlijk ook wel in mee.

De 'Tongariro Alpine Crossing' zoals de tocht officieel heet, voert door een vulkanisch gebied. Hier is ook veel van de Lord of the Rings gefilmd. Oa de vulkaan waar de ring in is gemikt. We hebben bergen beklommen, liepen langs kratermeertjes, volgden het pad door grote kraters en beboste berghellingen en kwamen uiteindelijk voldaan aan op de parkeerplaats.

De afgelopen dagen hebben we verder nog Rotorua gezien. Dit stadje stinkt gigantisch naar rotte eieren (oftewel zwavel). Taupo, waar we lekker op het terras konden zitten. En uiteindelijk zijn we ook in Hamilton geweest. Hier hebben we nog een rugbywedstrijd uit de Super14-league gezien. Het stadion zat helaas lang niet vol. Maar het lompe gebeuk van de spelers tijdens een ruim 80 minuten durende plensbui maakte veel goed.

Voor we naar Auckland reden om onze auto in te leveren hebben we de 'Hot Water Beach' nog bezocht. Doordat het hoogtij was, zat de warme bron jammergenoeg nog ergens onder water. Verkeerde timing dus.

Eergister in de Bay of Islands nog wat in een kayak gepeddeld, alvorens we dus echt onze auto in moesten leveren. Na 22 dagen met onze trouwe Ford Freda stond er ruim 5000km op de teller. Schadevrij(jaja Niels!)! Al reken ik dan dat deukje wat onze gastheer in Invercargill ons bezorgde voor het gemak even niet mee. Die deuk werd, evenals de verloren tankdop, gelukkig niet opgemerkt door het verhuurbedrijf.

Nu dus nog wat met z'n 3en in Auckland rondhangen en dan zaterdag weer alleen door naar Fiji. En nieuw avontuur in!