Melbourne, de farm in Alexandra en terug in Sydney

Het is al weer een behoorlijke tijd geleden sinds ik m'n laatste berichtje heb geplaatst. Deze verwaarlozing wijd ik maar aan de gebrekkige internetmogelijkheden in het dorp Alexandra.

Ten tijde van mijn laatste bericht zat ik net in Melbourne. Uiteindelijk heb ik hier ruim 2 weken gezeten. Een hele mooie stad, waar erg veel te doen was. Het hostel was ook gezellig. Hier heb ik geregeld met een groepje mensen gebruik gemaakt van de bbq op het dakterras (met prachtig uitzicht op de skyline) en hebben we ook enkele lokale biertjes aan een proeftest onderworpen. Met een Nederlander en een Canadees uit dit hostel zal ik de komende 4 weken in een campervan Nieuw-Zeeland doorcrossen.

In Melbourne ben ik nog een paar keer naar Melbourne Park geweest om daar gratis (ik blijf Nederlander) kwalificatieduels te zien. Dit was inclusief een kreunende en uiteindelijk jankende Russische tennisspeelster. Zij trok door haar gedrag uiteindelijk de meeste toeschouwers. Er werden trouwens zelfs poffertjes verkocht in het park. Een officiele Australian Open-poffertjeskraam!

Zoals in m'n vorige bericht aangekondigd ben ik nog de Eureka Tower ingeweest. Met een dikke 300 meter de hoogste woontoren van het Zuidelijk Halfrond met nog appartementen op de 91(!) verdieping. Het uitzichtpunt was op de 88e. Ik was hier samen met een Nederlander en een Zweed en we hadden besloten ook het extraatje, genaamd 'The Edge', te doen. Dit hield in dat je in een soort geblindeerde kubus het gebouw uit wordt geschoven. Na wat geschud en enkele spannende soundeffect verwijnt de blindering en blijk je je op 300 meter hoogte in een geheel transparante (dus ook de vloer) kubus te bevinden. Ik dacht dat mijn hoogtevrees redelijk verdwenen was, maar dit gaf me toch geen lekker gevoel. Helemaal niet nadat iemand doodleuk vertelde dat er vlak na de oplevering nog een glazen paneel uit de vloer naar beneden was gevallen.

Een dagtrip naar Philip Island was ook zeker de moeite waard. Onderweg kwamen we al in een dierenpark waar je wallabies, kangeroes en emu's uit je hand mocht voeren. Ook waren hier Tasmanian Devils, koala's en wombats te zien. Eenmaal op het eiland maakten we stops bij verschillende mooie stranden en uitzichtpunten. Na een gezamelijke 'pizza-dinner' op het strand gingen we naar de grote toeristentrekpleister: The Pinguinparade. Met complete tribunes en zelfs een heuze skybox was dit wel een zeer commercieel uitgemolken attractie. Elke avond was er plaats voor 3800 mensen en elke avond was het ook uitverkocht. Maar het was er niet minder leuk om. Na zonsondergang zagen al deze mensen hoe de pinguins, vaak in groepjes, het strand opkwamen. Vaak hadden ze een paar pogingen nodig om aan land te gaan omdat de golven ze geregeld weer omgooiden en terug de zee introkken. Ook raakte een aantal gedesorienteerd met als gevolg dat ze zich halverwege het strand omdraaiden en weer keihard terug de zee inrenden. Grappig om te zien. Ze hadden eten bij zich voor hun jongen die in holletjes in de duinen op paps en mas wachtten. Eerder op de dag hadden we zo al wat jonge pinguins gespot. Van die kleine donsballetjes.

Verder heb ik nog wat dingen gedaan zoals een dagje strand bij St. Kilda, een bezoekje aan het F1-park, wat musea bekeken, een film in een IMAX-bios gezien, 's nachts gefrisbeed met een lichtgevende (wel zo makkelijk in het donker) frisbee, hardgelopen in een mooi stadspark, comedyclub bezocht, etc, etc.

Na Melbourne wachtte de boerderij van Tom en Margaret Fisher in Alexandra. Al heb ik Tom niet gezien, die lag in het ziekenhuis tijdens mijn verblijf. Weer een hobbyboerderij waar de Bed&Breakfast de bron van inkomsten vormde. Hier hadden ze kippen, kalkoenen, eenden, ganzen, geiten, schapen, een paardje, koeien, honden en nog wat parkieten. Oftewel: een mooie beestenboel. Op de boerderij moest ik weer even aan het werk. Twee weken lang heb ik hier allerlei klusjes uitgevoerd. Zo heb ik een tuinpad aangelegd, een huis geschuurd en geschilderd, kalfjes met de fles gevoerd, fruit geplukt, de kippen en kalkoenen gevoerd (met welgemikte stukken oud brood) en dagelijks het minipaardje Chester van z'n dagweiland naar z'n avondweiland gelopen. De eerste week was het al erg warm, maar de tweede week bleek uiteindelijk de warmste week uit de geschiedenis van de staat Victoria. Ik heb 3 dagen achterelkaar 46-47 graden afgelezen op de thermometer op de veranda (in de schaduw!). Gelukkig koelde het 's avonds steeds wel af.

Ik hoorde van de schoondochter van de familie dat haar beide ouders oorspronkelijk Nederlands waren. Ze vertelde me dat ze, zoals velen hier, lid zijn van een 'clogdance'-club, oftewel een klompendansclub. Ze traden oa op tijdens de nationale feestdag: Australia Day.

Door het warme weer werden de slangen ook actiever. Margaret vertelde me dat ze in de 8 jaar dat ze hier woonden misschien 5 keer een slang hadden gezien. Dat veranderde in een paar dagen. Op een middag zou een Franse 'collega' van me even wateren tussen wat brandhout toen ie een 1,5m lange, zeer giftige 'brown snake' achter zich langs zag komen. De dag daarna werd een tijgerslang aan verschillende kanten van het huis gespot. Een kip was duidelijk gebeten, want het beest begon wat te schudden en was na een paar minuten volledig verlamd. Om het kippetje uit haar lijden te verlossen hakte de 15-jarige adoptiezoon, Dylan, met een bijl vakkundig het kopje eraf. Vervolgens keken we of dit de slang weer zou lokken. Gewapend met scheppen en in mijn geval een digitale camera keken we in de richting van de dode kip. Plotseling kwam de slang van achteren, ging bij Dylan tussen de benen door en ging richting de kip. Terwijl ik een plaatje schoot, ging Dylan achter de slang aan en wist een deel van de staart af te hakken. Tot zover mijn, tot dusver enige, ontmoeting met een slang in het wild.

Mijn laatste dag op de boerderij, 1 februari, was tevens mijn verjaardag. Margaret had een taart gemaakt waardoor ik toch een beetje een verjaardagsgevoel kreeg. Verder heb ik gedurende de dag vele smsjes vanuit Nederland ontvangen, waarvoor mijn dank. Uiteindelijk kreeg ik een overwinning van Heerenveen op Ajax nog als een leuk cadeautje. In de middag van m'n verjaardag begon mijn ruim 18 uur durende reis naar Sydney. Eerst met de bus naar Melbourne, om daar vervolgens de trein naar Sydney te pakken. Die reed echter niet, dus werden er bussen ingezet (met 719 uitgevallen treinen op een dag in Vicoria mopgen wij niet klagen met de NS). Uiteindelijk kon ik bij de staatsgrens met New South Wales weer in een trein stappen. In Sydney moest ik nog een klein uurtje in een stadbus zitten voor ik op de plaats van bestemming was.

Inmiddels zit ik dus in Sydney. In Baulkham Hills bij de oom en tante van Rink. Mijn laatste week in Australie zal ik hier doorbrengen. En dat is zeker geen straf. Wim en Liz zijn erg aardig en nemen me zelfs nog mee de Blue Mountains in. Bovendien kan ik zo het zwembad in de tuin inspringen om een beetje af te koelen. Bovendien wacht er 's avonds nog een koud pilsje op me.

Komende vrijdag zal ik hier in het Olympisch stadion een liveshow van het BBC-programma 'Top Gear' bijwonen. Lijkt me erg leuk. En dan is het komende zaterdag op naar Nieuw Zeeland.

Poeh, dat was weer even flink typen. De volgende keer toch maar even wat eerder een nieuw bericht plaatsen ;-)