'Even' in Albany kijken

Na een dikke week in Fremantle ben ik gister in de bus naar de zuidkust gestapt. De Australische hoofdstad van de walvisvaarderij Albany was de eindbestemming.

In Fremantle en Perth heb ik me de afgelopen dagen nog perfect vermaakt. Oa Perth eens goed bekeken, potje gevoetbald met de lokalen, op 't strand van Cottesloe gezeten/gelegen, kroegentochtje, onder een palmboompje het boek van Jeremy Clarkson(BBC's TopGear) gelezen, etc.

Maar nu dus in Albany. Een stadje aan een mooie baai. Bij aankomst werd me bij de receptie geadviseerd niet in het donker te gaan zwemmen en sowieso niet te ver de zee in te gaan. Nog geen maand geleden is er in op het strand van Albany namelijk een zwemmer door een haai aangevallen en is het strand een aantal dagen volledig afgesloten. Ik hou 't maar bij pootjebaden...

Vandaag ben ik met een mountainbike van het hostel de nabijgelegen Mount Clarence opgeweest. Geen Alpe d'Huez, maar met het veel te kleine fietsje waarvan slechts de zwaardere versnellingen werkten was dit toch nog een hele opgave. Onderweg hoorde ik veel geritsel in de berm en kon ik af en toe een staart nog tussen de struiken zien verdwijnen. Toen ik het laatste stukje via trappen moest lopen, bleven ze rustig zitten. Het bleken grote 'salamanders', 'skinks' noemen ze ze hier. Enkelen waren zeker 40 centimeter. Vanaf het uitzichtpunt had je alle kanten op een mooi uitzicht. Albany aan de voet van de berg, het binnenland, de baai en de open zee. Hier hadden ze ook nog maar een oorlogsmonument neergezet. Voor vele soldaten die vroeger met de boot vertrokken was dit namelijk het laatste dat ze van Australie zagen (stond op het bordje).

Nu weer even relaxen in het zonnetje (huh, de voorspellingen waren regen en kou?). En dan vanavond weer met het hele hostel aan de 'Tea'. Over een paar dagen ga ik via de kust terug naar Perth. Belooft ook weer een mooie tocht te worden. Maar daar kom ik later vast wel weer eens op terug.